SZCZAWNICA
Szczawnica Uzdrowisko
Królowa wód
Szczawnica to nie tylko malownicze górskie miasteczko, ale i uzdrowisko
z 200-letnią tradycją. Słynie ze swoich leczniczych „szczaw” – mineralnych
wód o bogatym składzie, idealnych przy schorzeniach dróg oddechowych, układu pokarmowego, moczowego, osteoporozie czy miażdżycy. Uzdrowisko Szczawnica dysponuje 10 źródłami szczaw, których można spróbować w historycznej Pijalni Wód Mineralnych przy Placu Dietla.
Wody lecznicze wykorzystywane w Uzdrowisku Szczawnica pochodzą z prawnie chronionych i zabezpieczonych złóż wód mineralnych. Ich eksploatacja prowadzona jest w ramach działalności Uzdrowiskowego Zakładu Górniczego, który sprawuje stały nadzór nad ujęciami, kontroluje wielkość poboru oraz czuwa nad zachowaniem stałości składu chemicznego wód. Ma to kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa kuracji oraz zachowania powtarzalnych właściwości terapeutycznych poszczególnych źródeł.
Na terenie Szczawnicy funkcjonuje łącznie 10 ujęć wód leczniczych. Oto kilka propozycji:
„Józefina” – najstarszy zdrój, znany przed 1810 r. Szczawa wodorowęglanowochlorkowosodowa, silnie jodkowa (0,59 %). Polecana przy nieżytach gardła, astmie, rozedmie, skazie moczanowej i otyłości.
„Stefan”– odkryty w 1822 r., nazwa nawiązuje do Stefana Szalaya – założyciela szczawnickiego uzdrowiska. Szczawa wodorowęglanowochlorkowosodowojodkowa (0,48 %), z ponad 9 g składników mineralnych na litr. Pomaga przy schorzeniach dróg oddechowych, stanach zapalnych,
a także przy problemach układu moczowego i miażdżycy.
„Helena”– wydobywana od 1966 r. z odwiertu w Parku Dolnym. Szczawa wodorowęglanowochlorkowosodowowapniowa (~0,18 %). Dzięki żelazu wspomaga leczenie anemii, obniża cholesterol, działa przy osteoporozie, astmie i chorobach trawienia oraz stosowana jest do inhalacji i płukanek.
„Jan”– odkryty w 1869 r. i nazwany imieniem Jana Zielonki. Woda wodorowęglanowochlorkowosodowa, jodkowa (~0,46 %, 4 g/l mineralizacji). Wykorzystywana zarówno pitnie, jak i do kąpieli – m.in. przy kamicy nerkowej, chorobach dróg oddechowych oraz zaburzeniach metabolicznych.
„Magdalena”– występuje od 1939 r., używana przy chorobach przewodu pokarmowego, otyłości i łagodnych nerwicach.
„Wanda”– źródło odkryte w latach 60. XIX w., szczawa wodorowęglanowochlorkowosodowa z dużą zawartością CO2. Stosowana przy otyłości, skazie moczanowej i chorobach trawienia.
„Szymon” – znany od połowy XIX w., wykorzystywany przy nieżytach żołądka, otyłości, skazie moczanowej i chorobach dróg oddechowych. Naturalna woda lecznicza Szymon dostępna jest w punkcie czerpalnym ogólnodostępnym niedaleko dolnej stacji kolejki linowej na Palenicę (zjazd
z ul. Głównej w Szczawnicy).
„Pitoniakówka” – odkryta w połowie XX w., bardzo gazowana, zalecana przy zaburzeniach trawienia, otyłości i chorobach układu oddechowego. Źródło wody mineralnej Pitoniakówka znajduje się przy ul. Skotnickiej w odległości około 630 m od ul. Głównej w Szczawnicy.
